Poetry

By Shreya My clothes are dry, My hair does fly, But why can’t I breathe?— ’Cause I’m drowning in the air. No gurgling sound, No bubbles around, But I am sinking slowly in— ’Cause I’m drowning in the air. No hand to pull me out, I’m stuck in one place now. Can’t bring my inhaler down, And I’m drowning in the air. Do you know what it’s like, To watch death tease your life? It’s no dream, it’s a snare— To be drowning in the air. By Shreya

By Shreya The road that runs parallel, That place I never could travel. Folks I never could meet, Mornings I never could greet. Those paths I never tread, Those books I never read. Those feelings I never said, Those tears I never shed. Amidst a fret of regret, I earn my daily bread. Read, unread, said, unsaid— Verses woven with thread. Pocketed in a page, Lie some lived, unlived days. By Shreya

By Shreya Seeped and frozen pain, that once heavily rained, withers away its terrain when cold comes again. Frozen and heavy hatred weighs down the cloud; yet another landscape, it hails and thunders loud. Let your pain be melted from the warmth of your heart; let your hatred drizzle slow from the cloud of your wrath. Let your want for love turn you not greedy; let your kindness bring care to the needy. By Shreya

By Pranitha R Colors of yellow, orange, red and brown The wind blew and they all flew down To my feet where they met my black velvet boots Walking through the lane of halloween shoots The wind cold yet comfortable The leaves withering slow and stable The thick red carpet on my way, underneath my feet While me and my long lost-self meet The cute little home by the sidewalk A spring with a puppy face on the tree bark People passed by me for many reasons I smiled at them, greete

By Pranitha R On a lovely evening  When the sky was going down the purple sky When the moon hesitated to come out amidst the stars When the cool breeze blew your hair on that humid day When everything seemed quiet and calm around me Your smile came and fell on me like rain  On a midsummer night So unusual, so surprising, so beautiful My eyes locked on you I got lost in yours. You looked like the focused picture  Blurring away everything except you You were the glow of fire in

By Pranitha R The world did not end with a bang, but rather one scream at a time Screams from lost childhood of toddlers who grew up as the future’s machines Screams from the lost dreams of teenagers who struggled to hold on in this ridiculously busy world Screams from the shaken lives of the adults striving to survive Screams from the hearts of tired souls who awaited death Screams from the lost names and lost dreams became louder but nobody cared to listen Screams from the

By Pranitha R She’s cold and dark, lights up a little in the day and back to state she’s gone, Nothing to be blamed. When she’s there, you’d wish she was gone but when she leaves that hollow space in your heart, you’ll realise what you have failed to admire. Her nature that makes you yearn for warmth, a look with a little love you’ll feel a girl filled with beauty as pure as serene white snow and the smile she casts upon your face is indescribable in a winter glow. She’s chee

By Pranitha R The dawn fading into the dusk was my favourite thing For it meant you’d be here My phone glued to my hand, waiting for your words “I am back” As the nights grew darker The nights held our moments The ones with stardust The ones covered in dark gloom The ones that made my heart bloom The ones where you were here Conversations of yearning, longing Hearts beating, even racing Racing into the unknown path to find yours Words turned to giggles Giggles into laughs, ki

By Noorjahan Basheer സർവ്വവും നമുക്ക് ദാനമായ്  കനിവോടെ നൽകിയ ധരണിയെയെന്നും കാവലാളായ്  കാത്തുസംരക്ഷിച്ചിടാം. ദുരമൂത്തു മനുജൻ ധരിത്രിതൻ  മാറുപിളർന്നാജീവജലം പോലുമൂറ്റിയെടുക്കവെ -യൊടുവിലൊരിറ്റുകുടിനീരീനായ് വലഞ്ഞിടുംനാളുകളതി വിദൂരമല്ലെന്നതാണ് സത്യം. കുന്നും, മലകളുമെല്ലാമിടിച്ചു നിരത്തിനാംപോറ്റമ്മതൻ ഹൃത്തിനെകീറിമുറിച്ചു. സഹനത്തിൻ ക്ഷമയറ്റി- ട്ടൊടുവിൽ ധരണി കലിപൂണ്ട് തിരിച്ചടിക്കും മുൻപായി സ്നേഹിച്ചീടുക  നമ്മൾ പിച്ചവെച്ചു നടന്നൊരീ പോറ്റമ്മയാകും ഭൂമീദേവിയെയു മതിൽനിന്നുയിർകൊണ്ട സർവ്വജീ

By Noorjahan Basheer മിണ്ടിതുടങ്ങുന്നപൈതലിൻ  ചുണ്ടിലെയാദ്യത്തെ  തേൻമൊഴി അമ്മയെന്ന മലയാളഭാഷ. മലയാളമെന്നാൽ പെറ്റമ്മയെപ്പോൽ മധുരംനിറയ്ക്കുന്നൊ- രോർമ്മകൾ, സ്നഹവാത്സല്യങ്ങൾ. മാമലനാടിന്റെ സംസ്‌കൃതി  മാതൃഭാഷയാം  മണ്ണിന്റെ മണമുള്ള മലയാളം. മലയാളമാണെന്നകതാരിൽ  മുളപൊട്ടുംചിന്തകളിലാദ്യമായ്‌  നിറയുന്ന ഭാഷ. മലയാളിമക്കൾക്കമ്മയാം  മലയാളഭാഷയെ മറന്നുവെന്നാലത്  സ്വന്തം പെറ്റമ്മയെ വിസ്മരിച്ചപോലെ. സ്വര മാധുര്യമേറുന്ന മലയാളം എഴുത്തച്ഛനേകിയ ഭാഷ. കേരളനാടിന്റെ സുന്ദര ഭാഷ  മലയാളികൾക്കെന്നും അഭിമാനമാകു

By Noorjahan Basheer മാനംനിറയെ നിറഞ്ഞു  നിന്നൊരാ കരിമുകിൽ കണ്ടു മയിലുകളാനന്ദ നൃത്തമാടി. ചിന്നിത്തെറിയ്ക്കും നറുമുത്തുപോലെ നീളുന്ന വെള്ളിത്തെളിനൂലുപോലെ  മണ്ണിൻ മാറിലേക്ക് മെല്ലെ പെയ്തിറങ്ങി.  ധരണിയുടെയുള്ളം കുളിർത്തു  പുതുമണ്ണിൻ ഗന്ധമെങ്ങും പരന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ സംഗീത ധാരയായെന്നിലും ആത്മഹർഷമായ് പെയ്തിറങ്ങി. ചാറ്റൽ മഴയായ് വന്നുപിന്നെ പെരുമഴയായ്‌ തുള്ളിക്കൊരുകുടം വെള്ളവുമായ്‌  മുറ്റം നിറയെ മഴയുമെത്തി.  ഇടവപ്പാതിയിലിടമുറിയാതെ പെയ്തിടുന്നൊരാ പേമാരിക്കൊപ്പമായ്  മേഘഗർജ്ജനവുമിടയ്ക്കിട

By Noorjahan Basheer കവികൾ പണ്ടുപാടിയ വരിയിലെ സ്ത്രീയേ നിന്റെപേരോ കണ്ണൂനീരെന്ന്. അവളെന്നെന്നുമുരുകി- ത്തീരാനുള്ള മെഴുകുതിരിനാളമോ. എന്നോവൊരിക്കലാരോപറഞ്ഞു മനുഷ്യർതൻ മനസ്സിൽ വെരുറപ്പിച്ച അബന്ധജഢിലങ്ങളാം അജ്ഞതയല്ലോയിതെല്ലാം. കരുണയുള്ളൊരമ്മയാ- ണവളെങ്കിലും, സ്നേഹമയിയാം  ഭൂമിദേവിപോലവളെങ്കിലും അനീതിക്കുനേരെ, ദുഷ് ചെയ്തികൾക്കെതിരെ മിഴികൾപൂട്ടാതെയവൾതൻ  തൂലികയെങ്കിലും പടവാളാക്കേണ്ടവൾ. ദുർബലയല്ലവൾ തീരെ നീറിയൊടുങ്ങാനുള്ളതു- മല്ലജന്മമീ പാരിൽ. അടിമയുമല്ലവളാരുടെയും ഉയരങ്ങളിലേക്ക് കുതിക്കുവാൻ

By Noorjahan Basheer വായന ഒരു ശീലമാക്കാൻ നമുക്ക് ഓരോരുത്തർക്കും കഴിയണം. അതിലുടെ പുതിയ അറിവിന്റെ വാതായനങ്ങൾ നമുക്ക് മുമ്പിൽ തുറക്കപ്പെടും. വായനയുടെ ലോകത്തേക്ക് നമ്മെ കൈപിടിച്ചു നടത്തിയ പി. എൻ പണിക്കരുടെ സ്മരണാർത്ഥം ദേശീയ വായനാ ദിനമായി ജൂൺ 19 നാമെല്ലാം ആചരിക്കുമ്പോൾ വായനയെക്കുറിച്ചും അതിന്റ ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ചുമെല്ലാം നാം അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടത് വളരെ ആവശ്യമാണ്. നമ്മിൽ നല്ല ചിന്തകൾ വളരുവാനും, മനസ്സ് വിശാലമാകുവാനും വായന ഗുണം ചെയ്യും. അറിവില്ലായ്മ പലഅന്ധവിശ്വാസങ്ങളിലേക്കും, അനാചാരങ്ങളില

By Noorjahan Basheer അറിവുനേടുവാനേറെ യാശിച്ചവൾ മലാല അതിനായക്ഷരങ്ങളെ കൂട്ടുപിടിച്ചൊരുപെൺകൊടി മുല്ലപ്പൂവിൻ നേർത്ത സുഗന്ധം പരത്തിയ നിഷ്കളങ്കയാം ബാലിക. വിദ്യാഭ്യാസം കൊടിയ തെറ്റായ് കരുതിയ തീവ്രവാദികൾതൻ വിലക്കുകളെല്ലാംമറികടന്നു പള്ളിക്കൂടത്തിൽപോയൊരു പെൺകുരുന്ന്. ക്രൂരരാം താലിബാനികൾ തൻവെടിയേറ്റ് പിടഞ്ഞപ്പോൾ ചുറ്റുംനിറഞ്ഞത് ഒഴുകിപ്പരന്ന ചുടുചോരയുടെ മണം. ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു വീണ്ടുമവൾ  ജീവിതത്തിൻ പച്ചപ്പിലേക്ക് കുർത്ത മുള്ളുകൾക്കിടയിലെ റോസാപുഷ്പ്പത്തിൻ  സുഗന്ധവുമായ്‌. സാമൂഹ്യസേവനത്തിന്ന

By Noorjahan Basheer പ്രണയമെന്നിലൊരു നിലാമഴയായ്  പെയ്തൊരാനാളിൽ  നിൻ തൂമന്ദഹാസം  പൊഴിക്കും സുന്ദരവദനം മാത്രമായിരുന്നു  എൻമാനസത്തിലെന്നും. മധുരമൂറുമാമൊഴികളെന്നു- മെന്നിലൊരു കുളിർമഴയായ്‌ പെയ്തിറങ്ങി. എൻകനവിലും, നിനവിലും പ്രിയേനീയൊരുവർണ്ണ ശലഭമായന്ന്പാറിപ്പറന്നിരുന്നു. സ്വർണ്ണക്കൊലുസുകൾ ചിലമ്പൊലിനാദം പൊഴിക്കുമ്പോൾ പ്രണയിനി നിൻപാദ- പദനങ്ങൾക്കായെന്നും ഞാൻ കാതോർത്തിരുന്നു. നിലാവ് പെയ്തിറങ്ങുന്ന രാവിൻ നിശീധത്തിൽ ആമ്പൽകുളക്കല്പടവിൽ പാലപ്പൂമണമൊഴുകിയെത്തിയൊരാ- യിളംതെന്നലിൽ കഥയിലെ രാജകുമാ

By Anchita Jayaparakash Narayan I saw her sway gracefully, Draped in velvet midnight blues. A dream? A possibility? A reality? Or perhaps none of them true. Time stretched aimlessly, Capturing every second of you. The wind whispered sweet nothings, As the stars sang just for you. Your laugh made the wind blush, Carrying its melodies through my thoughts in a rush. Nothing else mattered anymore, Just me, you, and your velvet midnight blue. By Anchita Jayaparakash Narayan

By Anchita Jayaprakash Narayan The candle’s doubts The flicker of flame, like the flicker of hope, Should I blaze brighter or let it elope? I yearn to ignite, to be something grand, Yet the melting wax, like doubt, in my hand. Will I burn out, will I cease to glow? Still, the craving for more sets my heart aglow. The hunger to surge, to test my might, To see how far the light extends, how far the flames ignite. But in the end, I’m but a candle’s brief glow, Fleeting and fragi

By Anchita Jayaprakash Narayan I dreamt of pearls, Serenely elegant, they danced behind closed eyes, Where reality’s edges blurred, Like an impossible wish, Guiding me away from now, Into a realm of imaginary beginning. By Anchita Jayaprakash Narayan

By Anchita Jayaprakash Narayan Perhaps you’ve moved on, I know, Though your presence fades, I can’t seem to let go. Tell me, love, if you’ve cast me away, Why does your ghost linger, haunting my days? By Anchita Jayaprakash Narayan

By Anchita Jayaprakash Narayan Head screams— Hours stretch, unraveling. Consciousness flickers , frays , disappears Loud thoughts— This, that, them, these. Reality? What's that? Touch? No. Just a notion. But— No. Just thoughts. Words. Emotions. SCREAM. Faces. Pictures. Memories. WEEP. Someone calls— No, child. Just a lie. A  notion. But— Shut up. Shhh . Listen. The head is screaming. Bleeding . Rotting . Everything else is just a notion . I am trapped . “...” MY THOUGHTS ARE