Story

By Jhanvi Latheesh Detective Sam never imagined their first case would involve socks. Especially not left socks. But here we were. The scene: a bedroom floor littered with an army of single right socks. The left socks? Gone. Vanished without a trace. “Who would steal just left socks?” Sam muttered, adjusting their imaginary detective hat. First suspect: The Cat. Guilty of many crimes, but today? Innocent. The cat was napping, blissfully unaware, despite a trail of right sock

By Drishti Dattatreya Rao Outside the ward, the hospital continued its quiet chaos – unaware that, inside one of its rooms, something had begun to change.  The nurse ran towards the front desk, narrowly avoiding a trolley of syringes and medicine. The receptionist looked up at the breathless nurse. “What seems to be the problem Linda? Do you need to call someone?” she asked, clueless about the scene that had taken place just before. “Call… Mrs. Rivera…” the nurse, Linda, said

By Drishti Dattatreya Rao Bright warm orange – the colour of my alarm. That’s the colour I wake up to.  I open my eyes. The silly tune no longer carries its silliness anymore. I turn off my alarm, stretch and get out of bed. It’s the daily routine. Brush teeth, get ready for school, and head to the kitchen for breakfast. It just repeats. Soft coral red – the colour of whispered arguments. Mom and Dad are fighting again. I tiptoe closer to their bedroom door. I could barely ma

By Drishti Dattatreya Rao Nina:   I opened my eyes. Another day. Tiring – I couldn’t even get out of my bed. I rolled over and fell off the bed. Somehow, it broke. Ugh, every day is such a pain. I have to fix this bed after my nine-to-five crappy job. Don’t get me wrong, this job was - and has been - my dream job. But the thing is everything is slowly becoming boring and regular. So regular that even singing songs I loved wouldn’t help. What time is it?  I thought, looking at

By MadhuKeerthi C M ತನ್ನ ರೂಮ್ ಗೆ ಬಂದು ಬ್ಯಾಗ್ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟು ಹಾಸಿಗೆ ಮೇಲೆ ಹಾಗೆ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಮಲಗಿಕೊಂಡ ಗಗನ್ ಗೆ ಇವತ್ತು ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಸಂಜೆ ತನಕ ಆಫೀಸ್ ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳೆಲ್ಲ ಒಂದೊಂದೇ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದು ತಲೆ ಚಿಟ್ಟು ಹಿಡಿಯುವಷ್ಟು ಹಿಂಸೆ ಆಗಿ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ಇನ್ನೇನೋ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಶೂನ್ಯ ಸ್ಥಿತಿ ತಲುಪಿದ ಎನ್ನುವಾಗಲೇ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ರಿಂಗ್ ಆಯ್ತು, ಕಣ್ಣು ತೆರೆಯದೆಯೇ ಕಾಲ್ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡಿದ ಗಗನ್ ಗೆ ನವೀನ್ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ತಾನು ಮರೆತ ವಿಷಯ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದು ತಟ್ಟನೆ ಎದ್ದು ಕುಳಿತ! ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ಸ್ನೇಹಿತ ನವೀನ್, "...

By Anjali Kumari "जानती हो फिर उन्होंने क्या कहा.... कहा कि यह सोने के पायल नहीं.... सोने की ज़ंजीर है... सोने की ज़ंजीर” यह कहते ही मनीषा के आंखों से मोती के दो बड़े-बड़े कण गिर पड़े।  कल विवाह के वर्षगाँठ पर मुकुल ने मनीषा को पार्टी में सबके सामने सोने के पायल दिये थे। उसने चुप-चाप ले लिया, बिना कुछ कहे, बिना मुस्कुराए। मुकुल ने जब तिरछी आँखों से, गुस्से भरी नज़रों से उसकी ओर देखा तो वह हल्का सा मुस्कुरा दी। कभी- कभी मुस्कुराना कितना कठिन होता है। ऐसा लगता है मानो, सौ बिच्छू ए

By Noorjahan Basheer       നാൽപതിന് അടുത്ത് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരാൾ Govt ആശുപത്രിയുടെ വൃത്തിഹീനമായ നിലത്ത്  ചമ്രം പടിഞ്ഞ് ഇരിക്കുന്നു. ആശുപത്രിയിൽ ചുറ്റുപാടുമുള്ള തിരക്കോ ബഹളങ്ങളൊ ഒന്നും അയാളെ ബാധിക്കുന്നേ ഇല്ല! അത്ര തിരക്കില്ലാത്ത ആശുപത്രീടെ ഒരു കോണിലേക്ക് മാത്രം അയാൾ ഇമവെട്ടാതെ നോക്കി കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു... അയാൾ കരയുന്നുണ്ടോ? ഇല്ല! കണ്ണിൽ ഒരു തുള്ളി കണ്ണീരില്ല... ഹൃദയഭാരത്താൽ കരഞ്ഞ് കല്ലിച്ച ഒരു നിർവികാരികത മാത്രം!! വിനുവിനെ ഒന്നു കാണുന്നതിനു വേണ്ടിയാണീ ആശുപത്രി വരാന്തയിൽ

By Noorjahan Basheer ലഹരിയുടെ പിടിയിലമർന്ന യുവതലമുറയുടെ പോക്ക് ഇതെവിടേക്കാണ്. പത്രങ്ങളിലും ടിവിയിലുമെല്ലാം നിറഞ്ഞു  നിൽക്കുന്നത് അധികവും ലഹരിയെക്കുറിച്ചുള്ള വാർത്തകളാണ്. അപ്പോഴാണ് എന്റെ കൂട്ടുകാരി ആൻസി പറഞ്ഞ ജാനകിയുടെ കഥയോർമ്മവന്നത്. ആൻസിയുടെ അയൽവാസിയായിരുന്നു ജാനകി. ജാനകിയുടെ ഭർത്താവ് രാഘവൻ അവർക്കൊരു കുഞ്ഞുണ്ടായി അധികകാലം കഴിയുന്നതിനു മുൻപേ മരണമടഞ്ഞു. രാഘവൻ റബ്ബർ ടാപ്പിഗിന് പോയിട്ടാണ് ആ കുടുംബം കഴിഞ്ഞിരുന്നത്. ഒരു ദിവസം പുലർച്ചെ ടാപ്പിഗിന് പോകുമ്പോൾ ഒരു പട്ടിയുടെ കടിയേറ്റിരു

By Tanvi I thought my life would have a drastic change after I won a 'Best Delegation' and it did.  The Story:- On 12 October, 2025. Somewhere around 5:30 p.m., the closing ceremony of Bdpsmun'25 was going on; and the Rapporteur of the UNESCO committee was on the stage announcing the results.  In the audience there was a young anxious mind, waiting, for the name. Awards, after awards were given, but no sign of what this heart desired.  Beside her a voice was heard, “Hume nahi

By Abhijeet Madhusudan Ghule Once when an Indian Submarine is on a petrol duty, they are ordered exfiltration of some civilians and the cruse’s staff from the north sentinel islands, where they are stuck in a water locked piece of land and were having a threat from the natives, for they, being hostile to anything that approaches there. Additionally, the Indian government had declared those Islands to be restricted for entry for all human beings. The Captain of the submarine s

By Abhijeet Madhusudan Ghule Ritesh is the leader of a smuggler gang, but he is unaware of it. Raghu, a loyal servant of his father is looking after the entire business. One fine day, Ritesh comes to know that his childhood friend has stolen money from Ritesh’s office for the treatment of his son who is admitted in a hospital, awaiting a severe surgery. Ritesh calms him down by sending more than the required money, as a gesture of friendship and to ease the burden on his frie

By Abhijeet Madhusudan Ghule Abhishek is a graphologist. He is teaching the techniques of graphology to Indira, the only girl child to one of the biggest business tycoon in the country. Mangesh is a friend of Abhishek, who is interested in Indira. However, his interest is in the wealth of Indira’s father. He attempts to gain access to Mr Chopda through Abhishek. Mangesh is a street smart person, whereas Abhishek is a very simple young man. Mangesh soon gets access to Mr Chopd

By Abhijith Kumar V R ഈ കഥയുടെ പ്രധാന കഥാപാത്രത്തിന്റെ പേര് മായ എന്നാണ്. അവളുടെ ആഖ്യാനത്തിലൂടെയാണ് കഥ മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്. തുടക്കം കാണിക്കുന്നത്, മായ ഓടിയൻസിനെ ഫേസ് ചെയ്തുകൊണ്ട് സംസാരിക്കുന്നതാണ്. അവൾ ഒരു cover story പറയുന്നത് പോലെയാണ്, തന്റെ ജീവിതത്തിൽ നടന്ന ഒരു സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് വിശദീകരിക്കുന്നത്. തുടർന്ന് അവളുടെ ഫ്ലാഷ്ബാക്കാണ് കഥ പോവുന്നത്. പിന്നെ കാണിക്കുന്നത് മായയും അവളുടെ ഫ്രണ്ടായ ആമികയും, ഒരു വീടു വാടകയ്ക്ക് എടുക്കാൻ വേണ്ടി ആ വീടിന്റെ ഉടമസ്ഥനുമായിട്ട് നടത്തുന്ന സംഭാഷ

By Aakriti Pandey This happened before the COVID era, when I visited my maternal grandmother. At the time, I didn’t realize it would be the last time I’d see her.  I often wonder— If someone can still live freely, even after understanding the world, maybe it only happens at the final turn of life…  When there’s no fear of losing  no urge to gain anything  and most pages of the book of life have already been turned  Because at that age—when the final destination (death) is nea

By Atharv Krishna The extremely Sad and Emotional Story  It was a sunny day in Lichtenfurt and I was packing my bag before my busy day ahead. Grabbing my 15€ for my Eiersalat and for a yummy meal at Elsa's Stube. Mmmm! They have really good Schnitzel. Oh my God! It’s already 7:15, gotta drop Emil to school. Around 15 minutes later, Emil and Elara were sitting side by side in the metro. “Next station: Nexus Tower. Please mind the gap between the platform and the train.” It boo

By Atharv Krishna In the big city of Vienna, where the city is filled with century old buildings and towering sky scrapers side by side, there lived a group of children who were childhood buddies in an apartment complex. Arjun, who was the tallest of all, was a great singer. Noah was a minimalist. He always wore these three things: Oxford shoes, trousers, a belt and a shirt. Liam liked to follow Arjun, while Mehmet and Alex were extremely  naughty. Aadhya was a sweet little g

By Zhou Wei Xian 从前有一个鱼夫抓到了一只肥美的鱼 那只鱼意识到自己要被吃了 ， 便大声喊到了， 别吃我啊呀， 我家里有老有少 ， 我走了,它们怎么办法。。。 苦苦哀求着。。。 鱼夫看了 ， 于是便说， 好 。。。 让我考你一道题， 对了便放过你 。。。 那只鱼听了很高兴, 便大声喊到。。。 你考啊 ， 你考啊。。。 ！  鱼夫便把它烤来吃了 。。。 Morals of the story : Don’t be so trusting and complacent when dealing with people …   By Zhou Wei Xian

By Sumit Kumar Agrawal सुहाने मौसम मे, चिड़ियों के चह–चाहती आवाजों के संग, मध्यम मध्यम बहती हवाओं के बीच, खिल–खिलाते पौधों के सर–सराहट से होने वाली मधुर संगीत की आवाज,और कृत्रिम छोटे–छोटे झरनों की कल–कल बहती पानीओ की आवाजों से शोभायमान एक बगिया के बीच, एक मेज पर दो जोड़े आंखे,बहते हुए एक दूसरे से खामोश लब्ज़ मे बातें कर रहे थे।उनमे से एक हैं "दिनेश जी" और दूसरी हैं "सोनम जी" ,जो कि दुनिया के सभी प्रकार के सुख–दुख , उतार–चढ़ाव देखने के बाद,अपने सांसारिक जीवन से तंग आकर अपनी पर

By Pritish Gupta Careful little fairy, the jar is heavy, regrets so many Say little dame, I saw many angels in my garden The love in their luster, magic in their form Soul in their smile, majestic their eyes I mere human asked for little things one too many The heart as prestine of conditon as it looks The inside glow golden, redone each crack Word by word, touch in touch, as the fingers crossed She who struggled to like even a flower, brought me bouquets of it, one too many

By Keerthana C ಪ್ರದೀಪ್ ಒಮ್ಮೆ ತನನ ಕೆಲವು ಬಟ್ೆೆಗಳನನನ, ಅಷೆೆೀ ಅಲಲದೆ ಅವನಿಗೆ ಆಸ್ತಿಯಾಗಿದ್ದತನನ ಕಾಾಮ್ಮರಾವನನನ ಹೆೊತನಿಕೆೊಂಡನ ಗೆೊೀಕರ್ಣಕೆೆ ಹೆೊರಟನನ. ಸಂಜೆ ಸನಮಾರನ ಏಳು ಗಂಟ್ೆಯಗಿತನಿ. ದಾರಿಯಲೆಲೀ ಸ್ತಕೆ ಒಂದ್ಷ್ನೆ ಕನರನಕಲನ ತಂಡಿಗಳನನನ ಖರಿೀದಸ್ತ, ಯಾವುದೆೊೀ ಒಂದ್ನ ಪ್ುಟೆ ಹೆೊೀಟ್ೆಲಿನಲಿಲದೆೊೀಸೆ ಹಾಕನತಿದ್ದರನ. ನೆೊೀಡಲನ ಅಷ್ನೆ ಚಂದ್ವೆನಿಸದದ್ದರೊ ಸ್ತೀದಾ ಒಳಗೆ ಹೆೊೀದ್. ಬಿಸ್ತ ಬಿಸ್ತ ತನಪ್ಪದ್ ದೆೊೀಸೆಯನನನ ತಂದ್ನ, ಸವಿದ್ನ, ಆನಂದಸ್ತ ಅಲಿಲಂದ್ ಬಸ್ ನಿಲಾದರ್ಕೆೆ ಹೆೊರಟನನ. ಕೆಂಪ್ು ಬಸ್ ಹತಿದ್ ಕೊಡಲೆೀ ಅವನಿಗೆ ಎಲಿಲಲಲದ್ ನಿದೆದಎಳೆಯನತಿತನಿ. ತನನ ಚೀಲದ್ಲಿಲಇದ್ದಕಡ