കൂടണയാതെ

By Tulasi Chembakam

പേരാലൊന്നിന്റെ പരിഭവം കേട്ടുമടുത്തു ഞാൻ.

പരന്നൊഴുകുന്ന ചില്ലകൾ പൊടുന്നനെയൊരു-

നാൾ, മഴുവിന്റെ ചുംബനത്താൽ മണ്ണിലറ്റു വീണു

അതിലേറെ ശോക, മതിൽ കൂടുകൂട്ടിയ ഇണ -

കുരുവികളുടെ, അഭയം തേടുന്നൊരുശോക കഥ

പണ്ടൊരു മഴനാളിൽ;

ഇടമില്ലാതലഞ്ഞവർ പലനാളും 

പല വഴിക്കായ്,

ഒടുവിൽ കണ്ട,

തുരുത്താത്തായിരുന്നീ വടവൃക്ഷം.

ആദ്യത്തെ കൺമണിയെ വിരിയിച്ചെടുക്കാനിരു-

വരും സല്ലപിച്ചങ്ങനെയയിരിക്കവേ…

പാതമേലോടുന്നശകടമതിനു-

വഴിയൊരുക്കാനായ്, 

പാതിയും വെട്ടി മുറിച്ചിട്ടു പാപികൾ.

പിന്നെയുമാശിച്ചുകരുതിയിരുന്നവർ;കുരുവികൾ

രണ്ടാമൂഴത്തിനായ് .

അന്നേരമതിലേപായുംവൈദ്യുതകമ്പികൾക്കായി, 

മുറിക്കുന്നു പിന്നെയും കൊമ്പുകൾ പലതും .

ഇടമൊന്നു,മാറ്റിയതിൽ മറു കൂടൊരുക്കാൻ

നോറ്റിരിക്കവേ ; പിന്നെയു,മതാ പിടഞ്ഞു- 

വീഴുന്നു മരത്തിൻ പാതി മണ്ണിലേയ്ക്ക് ;

അയൽപക്കമിരുവരും 

കരിയിലകണ്ടു പേടിച്ചാവാം 

ശിഖിരങ്ങളാകെ അരിഞ്ഞിടുന്നു !

ജലപാതയൊരുക്കാനായവളുടെ

തായ്വേരു,മറുക്കയാൽ, 

വൈകാതെയൊരു നാൾ

ക്ഷീണിച്ചു , ക്ഷയിച്ചു നിലം പൊത്തി,യീ-

മഹാവൃക്ഷം പതിയെ …

പേരാലൊന്നിതാ പന പോലെ നിൽക്കുന്നു

പാവം, കഥയെന്തെന്നറിയാതെ കണ്ണീരിലാഴുന്നു.

കുരുവികൾക്കൊപ്പമൊരു നൂറു കിളികളും

അണ്ണാനും പിന്നെ,യീ വടവൃക്ഷത്തെ

പെരുവഴിയമ്പലമായ് കണ്ട് , 

പറക്കുന്നൊരായിരം പക്ഷിവൃന്തങ്ങളും 

ദിക്കും ദിശയുമറിയാതെ അഭയാർത്ഥികളായ് 

പലായനം ചെയ്യുന്നു.

ജന്മഗേഹം വിട്ടക,ന്നഗതിയായ് അലയുമാ ഇണക്കുരു-

വികളുമവരുടെ അമ്മ മരത്തിൻ

ശാപ മോക്ഷത്തിനായ് ,

കണ്ണീർ പൊഴിച്ചു പറന്നകലുന്നു.

By Tulasi Chembakam