வாழ மறந்த வாழ்க்கக

By Saranya Narayana Moorthy

பட்டாம்பூச்சி இறகை விரிை்ை,

மின் மினிப்பூச்சி ைண் சிமிட்ட,

பல்வேறு பாரி ோரணங்ைள் அடர்ந்த இந்த உலகில்

ைண் திறை்ை மறந்தாவ ா ஐவ ா மனிதா!

சிலசிலிருை்கும் ைாற்று கூந்தல் திருப்பா,

பதமான பூமி பாதங்ைகள ேழி நடத்த,

பரந்து விரிந்த ஆைா ம் உன் முன் இருை்ை

உலகை பார்ை்ை மறந்தாவ ா ஐவ ா மனிதா!

ததரி ாத இடங்ைள் தூரமா ் அகைத்துப்வபாை,

எளிதான சாகலைள் சீை்கிரம்முடி ,

திரும்பும் திகசத ல்லாம் இன் பம் சூை

பூை்ைள் நிகறந்த வதாட்டத்கதப்பாகலேனம்

என்று நிகனத்துப் பார்ை்ை மறுத்தாவ ா ஐவ ா மனிதா!

வதடி திகசத ல்லாம் ைால்ைள் வபாைத்துடிை்ை,

ததாட்டததல்லாம் தங்ைமா ் மாறும் என் ற சிந்தகனயில் ோை, அரி மைகலயின் கேரச்சிரிப்கப

ரசிை்ை மறந்தாவ ா ஐவ ா மனிதா!

ஓடி ஓடி உகைை்ை, வதடித்வதடி பணம் வசர்ை்ை,

ஓடி ஓடிை்ைகளத்துப்வபாை ஓடி தூரம்முடியும்வபாது கீவை பார்ை்கும் குழியில்ஆறடி தான் நீளம் இருை்கிறது என்று எண் ணிப்பார்த்தாவ ா ஐவ ா மனிதா!

சுற்றம் அகனத்தும் சந்வதைப்பட,

பார்ப்வபாகர எல்லாம் ப ந்து ஓட

உலகில் அகனேரும் எதிரிைள், எண் ணுை்கு நாவன என்று எண் ணிச் வசர்ந்து சிரிை்கும் பல நிமிடங்ைளில் ைாற்றில் ைகரத்தாவ ஐவ ா மனிதா!

சூரி ன் சுட்டுவிடும், தண் ணீர்மூை்கி விடும்,

ைாற்று ைகரத்திடும், பாகற அடித்திடும் சாகல உகடந்து விடும் என்று எண் ணி எண் ணி நாட்ைகள எல்லாம் அகறை்குள் ைழித்தாவ , ைண் மூடி அந்த ோை்ை்கை ோை்ந்தால் என்ன மகறந்தால் என்ன.

பிறந்ததற்ைாை மூச்சு விடுகிவறாம், ேளர்ந்ததற்ைாை உணவு உண் கிவறாம்

ஓடுேதற்ைாை நடை்ைப்பைகுகிவறாம் என்று எண் ணி, ோை்ேதற்ைாைை்ைனவு ைாணும் திறகன மறந்தாவ ஐவ ா மனிதா!

ைற்சிகலைகளை்ைண் ணில் கேத்து திகசைகள ேடிேகமத்து எதற்ைாை நம்புகிவறாம் என்று ததரி ாமல் சிகலக ேழிபட்டு

வாழ மறந்த வாழ்க்கக

ைடவுகள மறந்தாவ , ைாலைாலமா ் ேரும் பண் பாட்கட மனதில் கேத்து

ோை்வின் அடித்தளமாை இருை்கும் பண் புைகளத்ததாகலத்தாவ ஐவ ா மனிதா!

வபார்ை்ைளத்தில் சண் கடயிட வைாடி வைாடி ா ் தைாட்டி நீ மை்ைளின் பசி தீர்ை்ை சில ஆயிரங்ைகளை்தைாடுை்ை தேறினாவ சண் கடயிட்டும் மாண் ட பின்

அழுேதற்கு உறவுைகளச்வசர்த்தாவ ா ஐவ ா மனிதா!

ே துை்வைற்ற ோை்ை்கைக த்வதடி,

ைாலத்துை்கு ஏத்தை்ைாவி த்கதத்வதடி

இந்த நாளில் இகதச்தச ் வேண் டும் என்று திட்டம் வபாட்டு ோை்ந்த ோை்ை்கை,

நான் தேல்ேதற்கு என நிகனத்து ோை மறந்தாவ ஐவ ா மனிதா!

பணம் பதவிப்தபாறுப்பு, மண் மதி, தபான் தபண் என்று அகனத்கதயும் தபாருளா ் பார்த்துப்பார்த்து

அகனேகரயும் ேரவு தசல்ோ ் பார்த்த நீ, மனதிற்கு ஏற்ற மணிமகுடத்கத அணி ை்ைாதலிை்ை மறந்தாவ ா ஐவ ா மனிதா!

பிறப்பு முதல் இறப்பு ேகர அகனத்திற்கும் ைாகிதத்கதத்வதடி நீ நடுவில் இருை்கும் அந்த ோை்வு ைாகிதம் அல்ல உன் உயிரின் கீதம் என்று என்று அறிோவ ா வைாகை மனித.!

ோை்கே ோை்ை்கை ா ் பார்ை்ைாமல்

ோழும் நிமிடங்ைகள உயிர்மூச்சா ் பார்ை்ை என்று துணி ோவ ா நீ?

சூரி கனப்பார்ை்ைை்ைண் திறை்ை மறந்து நீநிலகேப் பார்த்து தகல ேணங்ை மறந்தாவ

வநருை்கு வநரா ் உன்கனச்சந்திை்ை என்று துணிோவ ா.

ோனம் பார்ை்ைத்தகல நிமிர்ந்து பாதம் தகரயில் பட மனம் தாை்ந்து ைாற்கற ரசிை்கும் திறகன என்று ேளர்ப்பாவ ா

ோழும் வநரம் ைடுைளவு ஆனால் ோை்ந்திடும் ோை்ை்கை ோனளவு என் பகத என்று உணர்ோ ் நீ

இந்த ோை்நாளில் அகத நீஉணர்ந்தால் ஐவ ா மனித ோகனத் தாண் டி உன் தபருகம தபருைை்

ைாலம் தாண் டி உன் வபரும் ோை இந்த உலகில் ோை்ந்த ோை்ை்கை சரித்திரமா ் பகடப்பாவ வீரமணிதா!

By Saranya Narayana Moorthy