सोबिता

By Namrata Salelkar

व्हनीबायक दोन भुरगीं...व्हडलें सोबिता तेरा वर्सांचें आनी धाकलो स्पर्श स म्हयन्याचो...घरांत आपल्याक खेळपाक कोण ना, आपुण एकलेंच पडटा, आपल्याक भाव नातर भयण जायच...अशें म्हणून फाटल्यान लागून लागून इतल्या वर्सांनीं ताका भाव जाल्लो...ताच्या खोशयेक शीमच उरूंक ना...त्या भावाचें सगळें तेंच करतालें...पूण तें स्कुलांत वतकच ताचें जें किते काम आसा तें आवय करताली...आपलो अभ्यास जातकच तें स्पर्शाक खेळयतालें, ताका सॅरलॅक खावयतालें, तो मुतल्यार ताच्यो लंगोट्यो बदलूंकय ताका वीट दिसनाशिल्ली...

सोबिता नांवावरी सोबित दिसतालें...ल्हानपणांत सावन तें सामकेंच शिटूक...कसल्याच गजालीचो ताका भंय म्ह्ण दिसनाशिल्लो...तें सायकल चलयतालें, कराटे शिकतालें, ताका बेसबरें पेंवक येतालें...अभ्यासातय तें हुशार आशिल्लें...ताच्या आवय-बापायक ताचो अभिमान दिसतालो..

वर्सांनवर्स दिवाळेच्या सुटयेंत तें मम्मी-पप्पा वांगडा भोंवडेक वतालें...केन्ना कन्याकुमारी..केन्ना बेंगलोर...केन्ना शिर्डी तर केन्ना मुंबय...ह्या फावटी ताणीं तिरुपती वचपाचें थारायलें..1.....भायर सरप म्हळ्यार स्पर्शाचेच कपडे चड जाताले...स्वेटर धरिल्लो तो लंगोटी मेरेन कितल्योश्योच बॅगो...

तीं तिरुपती वचूंक भायर सरलीं...सकाळच्या णवाच्या रेल्वेंत बसलीं...सोबितान स्पर्शाक आपल्या मांडयेर घेतलो...तो आपल्या घारश्या दोळ्यांनी बिटीबिटी करुन स्टेशनावेल्या येतावेतल्या लोकांक अजापान पळयतालो...थोड्याच वेळान रेल्वे सुटली...व्हनीबायन स्पर्शाक आपल्याकडेन घेतलो...सोबिता जनेलांतल्यान, धांवपीं रुख, घरां, शेतां पळोवंक गुल्ल जालें...हेंवटेन दुद पिवन स्पर्श सुस्त न्हिदलो...अशींच दोन चार स्टेशनां गेलीं...च्या, बटाटवडे, सामोसा, घेवन येवपी तशेंच चिकी, पेरां, पिपरी, मको घेवन येवप्यांच्यो लायनी लागल्यो...तांच्या आवाजांत स्पर्श जागो जालो...मिरसांगेचो पिटो लायिल्ली तवशीं सोबिताक खुब आवडटालीं...पप्पान ताका घेवन दिलीं...2

तीं खाता म्हणसर आनीक एक स्टेशन गेलें...त्या स्टेशनावेल्यान बुरखो घाल्यो चार बायलो चडल्यो...तांणीं हाताक लुवां घाल्लीं...तांच्या उकत्या आंगाचो इल्लो सुध्दा कुडको दिसनाशिल्लो...त्यो सोबिताच्या मुखावेल्या सीटारच बसल्यो...सोबिताक ह्या बायलांविशी वायट दिसतालें...ताची इश्टीण, सायराची आवय गोरीच आशिल्ली...पुण बुरखो घालचे पडील्ल्यान तिची सोबितकाय कोणाकच दिसनाशिल्ली...

आनीक दोन-तीन स्टेशनां गेलीं...सोबिता त्या बायलांक बारीकसाणेन पळयतालें...ताका दिसतालें आपुण आपल्या मम्मी-पप्पा कडेन इतलें बडबडटा पुण ह्यो चारुय बायलो आसूंन एकामेकांकडेन एक उतर लेगीत उलयनात...अशें चिततनाच एक बोगदो आयलो...3ताका बोगदे मेजूंक खुब उमेद येतालीं...पुण स्पर्श त्या बोगद्यातल्यान वचपी गाडयेच्या आवाजान आनी काळखाक भिवन रडूंक लागलो...बोगदो सोपलो तरी ताचे रडें थांबचना...इतल्यांत त्या चार बायलांमदली एक बायल पयल्याच खेपे उलयली...आनी म्हणूंक लागली...”लाइए बच्चे को मुझे दिजिए...मैं उसे चुप कराती हूं”...व्हनीबायन स्पर्शाक तिचेकडेन दिलें...ती ताका घेवन भायर गेली...ल्हवू-ल्हवू ताची रड थांबली...आता तो वोगी रावला देखून व्हनीबाय खोशेली...

आनीक एक स्टेश्न येवपाक थोडो वेळ उरील्लो...इतल्यामजगती जनेलाकडली बुरखो घालून बशिल्ली बायल दुस-या बायलेच्या कानांत कितेंतरी फुतफुतूंक लागली...तेन्नाच खुब वारो आयलो आनी तिचो बुरखो कुशीक सरलो...सोबितान तें जुस्तच पळयलें आनी तें अजापलें...ताचे काळीज कलकलले...4तरीपुण शिटूकसाणेन तें ल्हवू उठलें आनी ताणे लागींच आशिल्ली साखळी ओडली...गाडी थांबली...त्यो बायलो आपल्याभितरच आशिल्ल्यान तांका स्टेशनार गाडी थांबिल्ल्यावरी दिसलें...हेवटेन लोकांचो बोवाळ...”गाडी कोणे थांबयली..गाडी कोणे थांबयली...स्टेशन लागीं पाविल्ले मरे..शी आता बेश्टोच वेळ” अशें म्हणत कांय जाण सोबिता म्ह-यांत पावले..मम्मी-पप्पाकय कांयच कळ्ळेना....स्पर्शाक घेवन गेल्ल्या बायलेक दुबाव मारलो ती ताका घेवन उडी मारुन फुजो...

त्या बुरखो घाल्ल्या बायलांक कोंकणी कळनाशिल्ल्यान सोबिता कितें सांगता तें समजनाशिल्लें...ताणे आपणे पळयिल्ली गजाल सांगली...जेन्ना बुरखो कुशीक सरलो, तेन्ना ताका त्या बायलेचें खाड दिसलें...बायलमनशेक आनी खाड??...तें अजापलें...इतल्यांत ताका पेपरांत वाचिल्ल्या अतिरेक्यांविशीं येवजलें...आनी भावाच्या हुसक्यान ताणें साखळी ओडली...5सोबितान सांगिल्लें आयकून लोकांनीं तांचे बुरखे ओडून काडीत जाल्यार ते तिगुय दादलेच आशिल्ले...लोक आनी रावल्यात सगल्यांनी तांका येतिश्ट पेट घालो...सोबितान स्पर्शाक व्हेल्ल्या बायलेविशी सांगले...कांय जाणांनी भायर वचून त्या पळून वचपी बायलेक धरलें...ती मात बायलमनीस आशिल्ली...स्पर्श सुस्त न्हिदील्लो...ताका गुंगेची गुळी घाल्ली म्हण तो रडपाचो थांबिल्लो...सोबितान ताका वेंगात घेतलो...लोकांमदी आशिल्ल्या एका दोतोरान ताका तपासलो भिवपाची गरज ना म्हळे..रोकडोच येतलो तो शाबुद्देर...आपल्या भावाक त्या अवस्थेंत पळोवन सोबिता कासावीस जालें..

थंय पुलीस आयले...बुरखेवाले मार खावन जाम जाल्ले..तांचे काम म्हळ्यार ल्हान भुरग्यांक पळोवन व्हरुन भायल्या देशांत विकून पैसो जोडप...बॉम्ब घालून भारतांतल्या लोकांक मारप...आयचे तांचे काम ह्या रेल्वेत बोंम्ब दवरपाचे आशिल्ले...पुण सोबिताच्या शिटूकसाणेक लागून तो अनर्थ घडलोना..पुलीसांनी तांच्या सामानातलीं पिस्तुलां, बॉम्ब काडुन घेतलें....सगळे लोक वाचिल्ले...लोकांनी सोबिताची तोखणाय केली आनी...आनी तें बाबडें स्पर्शाक वेंगेत घेवन हुडक्या-हुडक्यांनी रडटालें...

नम्रता सालेलकार ९९२३५९४२२९

परीक्षा सोपली आनी दिवाळेची सुटी पडली...सोबिता आपल्या मम्मापप्पा बरोबर भोवंडेक वचूंक भायर सरलें....अकरा वर्साचें सोबिता नांवावरी सोबित दिसतालें तें शिटूक आशिल्लें...कसल्याच गजलींचो ताका भंय म्हण दिसनाशिल्लो.....स म्हयन्याच्या धाकट्या भावाची तें खुब अपुरबाय करतालें.... स्पर्शाक तें सॅरेलेक खावयताले, ताका खेळयतालें... वर्सांनवर्स दिवाळेच्या सुटयेंत तीं भोंवडेक वतालें....ह्या फावटी तीं तिरुपती वचपाक भायर सरलीं...पयल्याच खेपे रेल्वेंत बशिल्लो स्पर्श, घारश्या दोळ्यांनी बिटीबिटी करुन सगळ्याक पळयतालो....सोबिता जनेलांतल्यान, धांवपीं झाडां...पळोवंक गुल्ल जालें...थोड्यावेळान स्पर्श सुस्त न्हिदलो...अशींच दोन चार स्टेशनां गेलीं...च्या, बटाटवडे, घेवन घेवन येवप्यांच्या आवाजांत स्पर्श जागो जालो...

त्या स्टेशनावेल्यान बुरखो घाल्यो चार बायलो चडल्यो...तांणीं हाताक लुवां घाल्लीं...सोबिताच्या मुखावेल्या सीटारच तीं बसलीं...सोबिताक ह्या बायलांविशी वायट दिसतालें...ताची इश्टीण, सायराची आवय गोरीच आशिल्ली...पुण बुरखो घालचे पडील्ल्यान तिची सोबितकाय कोणाकच दिसनाशिल्ली...

हें चिततासनाच एक बोगदो आयलो...त्या बोगद्यातल्यान वचपी गाडयेच्या आवाजाक आनी काळखाक भिवन स्पर्श रडूंक लागलो...बोगदो सोपलो तरी ताचे रडें थांबचना...इतल्यांत त्या चार बायलांमदली एक बायल पयल्याच खेपे उलयली...आनी म्हणूंक लागली...”भाभी जी लाइए बच्चे को मुझे दिजिए...मैं उसे चुप कराती हूं”...मम्मान स्पर्शाक तिचेकडेन दिलें...ती ताका घेवन फुडे गेली...ल्हवू-ल्हवू ताची रड थांबली...आता तो वोगी रावला म्हणून मम्मा खोशी जाली....

आनीक एक स्टेश्न येवपाक थोडो वेळ उरील्लो....अचकीत खुब वारो आयलो आनी जनेलाकडेन बशिल्ल्या बायलेचो बुरखो कुशीक सरलो...सोबितान तें जुस्तच पळयलें आनी तें अजापलें...ताचे हड्डें कलकलले.....तरीपुण शिटूकसाणेन तें ल्हवू उठलें आनी ताणे लागींच आशिल्ली साखळी ओडली...गाडी थांबली... हेवटेन लोकांचो बोवाळ...”गाडी कोणे थांबयली..गाडी कोणे थांबयली....शी आता बेश्टोच वेळ”३ अशें म्हणत कांय जाण सोबिता म्ह-यांत पावले....स्पर्शाक घेवन गेल्ल्या बायलेक दुबाव मारलो ती ताका घेवन उडी मारुन फुजो...

सोबितान आपणे पळयिल्ली गजाल लोकांक सांगली...जेन्ना बुरखो कुशीक सरलो, तेन्ना ताका त्या बायलेचें खाड दिसलें...बायलमनशेक आनी खाड??...तें अजापलें...इतल्यांत ताका पेपरांत वाचिल्ल्या अतिरेक्यांविशीं याद जाली.....आनी भावाच्या हुसक्यान ताणें साखळी ओडली...सोबितान सांगिल्लें आयकून लोकांनीं तांचे बुरखे ओडून काडीत जाल्यार ते तिगुय दादलेच आशिल्ले...लोक आनी रावल्यात सगल्यांनी तांका येतिश्ट पेट घालो...सोबितान स्पर्शाक व्हेल्ल्या बायलेविशी सांगले...कांय जाणांनी भायर वचून त्या पळून वचपी बायलेक धरलें...ती मात बायलमनीस आशिल्ली...स्पर्शाक गुंगेची गुळी दिल्ली म्हण तो रडनाशिल्लो सुस्त न्हिदील्लो ....सोबितान ताका वेंगात घेतलो.....

थंय पुलीस आयले...बुरखेवाले मार खावन जाम जाल्ले..तांचे काम म्हळ्यार ल्हान भुरग्यांक पळोवन व्हरुन भायल्या देशांत विकून पैसो जोडप...बॉम्ब घालून भारतांतल्या लोकांक मारप...आयचे तांचे काम ह्या रेल्वेत बोंम्ब दवरपाचे आशिल्ले...पुण सोबिताच्या शिटूकसाणेक लागून तो अनर्थ घडलोना..पुलीसांनी तांच्या सामानातलीं पिस्तुलां, बॉम्ब काडुन घेतलें....सगळे लोक सालवार जाल्ले..लोक सोबिताची तोखणाय करताले आनी तें बाबडें स्पर्शाक वेंगेत घेवन हुडक्या-हुडक्यांनी रडटालें...

By Namrata Salelkar