रक्षाबंधन.....

By Namrata Salelkar

‘श्रावणात घन निळा बरसला..रिमझिम रेशीमधारा...’ हें पद आयकतां आयकता..शर्वीच्या यादीन अचकीत दुखां व्हांवलीं...शर्वी म्हजें शेजान्न..मोगाळ इश्टीण..एकय गजाल आमी एकमेकांपासून लिपयली ना..आपले मन म्हज्यामुखार उकतें करतकच तें रडटालें...मागीर कुपां पयस सारील्ल्या मळबावरी ता्चें हांसो सान बाळकापरी दिसतालो... . श्रावण म्हयनो ताका खुब आवडटालो..’श्रावणात घन निळा...हें पद तर ताच्या सदांच ताच्या ओठार आसताले...श्रावणांक...सोमाराक देवळांत वचप, शुक्राराक दिवली पेटोवन लक्ष्मी पुजा करप, शनवाराक माथ्यावेल्यान न्हाल्यार, आयतार पुजल्यार... घोवाक चड आयुश्य मेळटा, म्हणून तें करप...नागपंचमीक नागाच्या मुर्तीक दूद-लाह्यो घालप...आनी....रक्षाबंधन... तो तर ताचो सामको खोशयेचो दिस..आपल्या एकुलत्या एका भावाक..शिवमाक राखी बांधपाचो... . पुण शिवम आनी शर्वीचे केन्नाच पटनाशिल्लें...खरे म्हळ्यार तो ताच्यापरस ल्हान आनी दुसरें म्हळ्यार चलो भुरगो म्हणून घरांत ताचे चड लाड जाल्ले...ताका भयण दोळ्यामुखार नाका दिसताली...ताका दिसतालें सगळीं हाका बरी करतात..रक्षाबंधन..भाऊबीज ह्यो परब्यो जितल्यो शर्वीच्या आवडीच्यो तितल्योच ताका त्यो आवडनाशिल्ल्यो...ह्या दोनुय दिसाच्या पयल्या दिसा तो ताचेकडेन चडच झगडी करतालो...कारण रागान तें आपल्यान राखी बांधचेना..पुण शर्वी कितलीय झगडी जाली तरी ताका राखी बांधतालेंच...ताच्याकडल्यान त्या दिसा कितेय ओवाळणी मेळतली हाची आस्तय बाळगिनाशिल्लें... . आपले लग्न जातकच तरी हो सुधारतलो अशें शर्वीक दिसतालें...पुण सुधारपाचें नांव ना...तें ताका पोस्टान राखी धाडनासतना कुळारा वचून राखी बांधतालें......स्कुटी घेवन तें कुळारा वतालें..थंय तो ताका दाव्यादोळ्यान सुध्दा पळयनाशिल्लो...आवयन म्हणप..”आरे, शवू आयलां..राखी बांधून घे”...मागीर तो उपकार केल्ल्याबशेन राखी बांधून घेतालो... आता तो व्हड जाल्यान तें घरा येत म्हणून आपल्या इश्टांगेर वचून रावप..तें येदेंशें तोंड करून तिश्टत ताची वाट पळयत रावतालें....हें सगळें ताणें म्हाका सांगप आनी रडप..हांव मागीर रागान म्हणटाले..”शवू, ताका आवडना जाल्यार तूं हें सगळें कित्याक करता? आनी जीवाक त्रास करून घेता?”...

. २०१३ ची रक्षाबंधनाची फांतोड उदेली...सगळीं कामां करून शर्वी म्हाका राखी दाखोवंक घेवन आयलें...”आगो, शिवम बेगीन कामाक वता न्ही ताच्यापयली ताका राखी बांधपाक जाय..आज तरी बांधून घेतलो कांय देव जाणां.”....हांवे राखी पळयली..खुबच सोबित..मदल्या तांबड्याच विलोदाचेर सूंदर चमक्यो आशिल्ल्यो...तें वचपाक भायर सरपाक..श्रावणातल्यो सरी घोग्यांनी पडपाक आरंभ जालो..ताचे रोकडेच पद सुरू जाले..’श्रावणात घन निळा.... . पावस थांबतकच स्कुटी स्टार्ट करुन शर्वी गेले....आनी हांव म्हज्या कामाक लागलें...सांजवेळचो म्हजो मोबाईल वाजलो..शर्वीची आवय रडत म्हजेकडेन उलयताली..”शर्वी तुजी याद काडटा..बेगीन हॉस्पीटलांत यो”......हांव म्हज्या घोवाक घेवून हॉस्पीटलांत गेले..कितें सांगू....शर्वीक आकांताचो मार लागिल्लो...तकलेक धवी पट्टी बांधिल्ल्या म्हज्या शवूक पळोव नज जालें म्हज्यान...म्हजो आवाज आयकतकच ताणे दोळे उकते केले..आमचे दोगांयचेय दोळे दुखांनी भरिल्ले...आवयन रडत- रडत सांगलें तांच्या घराकडेनच एका ट्रकाक ताचो एक्सीडेंट जाल्लो...रोकडेच एडमिट केले..दोतोरान आशा सोडल्या...फकत आयची रात काडत...रक्त खुब गेलां....कालच्यान शिवमाचो पत्तो ना..खंय वता सांगलेना...मोबाईल बंद करून दवरला..म्हाका शिवमाचो खुब राग आयलो..राखी बांधपाक नाका आशिल्ले म्हणून तर गेल्लो तो... . हांवे शर्वीकडेन पळयलें...ताचो घोव ताचो हात हातांत घेवन बशिल्लो...आनी..त्या हातांत ती सोबित राखी आशिल्ली...रातभर आमी एकामेकांसामकार बशिल्लीं...थोडो तरी पायांचो आवाज जालो तरी ताची नदर शिवमाक सोदताली..पुण...तो आयलोच ना...मध्यानराती शर्वीन म्हाका कुरवेन आफयले..राखी हातांत दिली...शिवमाक बांध अशें तें सांगता हें म्हाका कळलें...म्हाका ती ताका बांधपाकच नाका आशिल्ली ताच्या समाधानाखातिर हांवे ती पर्सींक घाली...आनी शर्वीचो हात हातांत घेतलो..पुण तोमेरेन ताचो जीव ताची कुड सोडून गेल्लो....आमचो हांबेर रातीची शांतताय चिरीत गेलो..... . म्हाका त्या शिवमाचे तोंडय पळोवपाक नाका आशिल्लें....गेल्ल्या वर्सा शर्वीचे वर्सश्राध्द आशिल्ले..म्हाका शिवम दिसलोना...ताच्या आवयकय हांवे विचारलेना...सांजवेळची म्हज्या दाराची बेल वाजली...दारांत शिवम..म्हणूंक लागलो, “दिदी, भितर येवूं’?...हांव अजाप...ह्या मनश्यान केन्नाच आपल्या सख्ख्या भयणीक दिदी म्हणून उलो मारलो ना तो म्हाका दिदी म्हणटा...हांवे ताका भितर घेतलो...तो सोफार बसलो..एखाद्या गुन्यावकारावरवी मान सकल घालून बसलो...थोड्यावेळान..”दिदी, हांव शवूक निमाणचें सुध्दा पळोवक शकलोना..तें आपल्या घरा गेलें आसतले अशें चितून हांव घरा आयलो जाल्यार तें ह्या संसारातल्यान सगळ्यांक सोडून गेल्ले..मनीस मेलेबगर ताचें मोल कळना हेंच खरें...म्हाका दिसतलें घरांतलीं ताचीच चड अपुरबाय करतात...म्हणून ताचो हां दुस्वास करतालो... सूड घेवपक हांव ताका तें म्हज्यापरस व्हडलें जावन लेगीन..ताका मान दिनाशिल्लो...ताका जें कितें करपाक आवडटा ताच्या उरफाटें करपाक म्हाका आवडटाले...राखी बांधपाक, ओवळपाक ताका आवडटाले समाधान मेळटाले तेंच ताका दिवपाक हांव तयार नासतालो...पुण आज शवू ना हांव कोणाचो सूड घेतलो....म्हाका माफ कर...आईन म्हाका राखीबद्दल सांगला....तुज्या नदरेक नदर दिवक शक्य जावचेना म्हणून हांव श्राध्दाक सुध्दा आयलोना...आता म्हज्यान सोसूंक जायना...तुका शवून दिल्ली राखी तुवें सांभाळून दवरल्या आसतली हाचो म्हाका भरवंसो आसा...केन्नाकांय ती राखी बांधन जाल्या..त्या राखेवेल्यान हात भोवंडयतकच म्हाका म्हजे शवू मेळटलें....इतलें उलोवन शिवम सान भुरग्यावरी हुडक्या-हुडक्यांनी रडूंक लागलो.... . हांवे ताच्या केसांवेल्यान हात भोवंडायलो...भितर वचून ओवाळणेची तयारी केली...शवून दिल्ली राखी हांवे सांभाळून दवरिल्ली...हांवे ताका राखी बांधली..शिवम म्हज्या पायां पडलो..म्हणपाक लागलो..”तुजे उपकार हांव जल्मभर विसरचोना....ही राखी जीवापरसय चड सांभाळटलो..हीच राखी दर रक्षाबंधनाक तुजेकडल्यान्च बांधून घेतलो... . म्हाका दिसले..आता ख-या अर्थान शवूच्या आत्म्याक शांत मेळली आसतली...भायर श्रावणातलो... घन निळा...ओततालो..आनी..भितर भावा- भयणीचे दोळ्यांतल्यान दुखांच्यो सरी व्हांवताल्यो...आज रक्षाबंधन..हांव शिवमाची वाट पळयता.....

By Namrata Salelkar