प्रत्यंचा

By Vikas Rajendra Pisore

रोजच्याच काळोखी रात्रीला

किर्र अंधाऱ्या काळकुट्ट धारदार

माळावरच्या टेकडीवर भय उजेड पातीला

रातराणी गंधाळलेल्या जिवंतपणा भंजाळलेल्या

झाडाच्या बुंध्याशी भार पेलत खांद्याशी

पिसं मुकुटमस्तकी असलेला

सुवासिक चंदनसाल कंबरी

कवडमाळ गळा झुलवी

राजबिंडा एक राजसुकुमार

एकटक नजर लावत बसलेला

लख्ख चांदण्याच्या उजेडात

आभासी विश्वात वाट पहात

त्यात सौख्य मिरवणारा डोंगराएवढा

पण भळभळत्या जखमा दर्शवत

डागाळलेला चंद्र साक्षीला तहात

अखेर

कित्येक तपांची प्रतिक्षा भंगली एका क्षणात

गदगदलेल्या कंठरुपी धनुष्याच्या दोरीला

रक्ताश्रुंचा बाण अन् त्याच्या टोकाला

भळभळत काळीज खोचत

सरसावली हाती धनुष्यकमाण

फुलणारा श्वास रोखत अर्पणासाठी

अन् खेचली अखेरची प्रत्यंचा त्याने

परिनिर्वाणासाठी.......

By Vikas Rajendra Pisore