अंतरीच्या

By Mohini C. Halarnkar

का कोण जाणे आतासे

        अबोल व्हावे वाटते l

अंतरीच्या सुरांसंगे

        एक व्हावे वाटते l

तो रम्य भूतकाळ

    त्याचा आता उपयोग नाही,

कसा असेल भविष्यकाळ

    त्याचेही आता आकर्षण नाही l

वेदनांचे बोचणे हे

    आता सहवत नाही

संसाराच्या चिंध्या माझ्या

   बघता बघता रात्र काही सरत नाही l

अश्रू माझे ठेवून उशाशी

    उठते मी रोज सकाळी ,

हासरे माझे ठेवुनी वदन ते

          गाते देवा तुझी भूपाळी l

सगळ्यांच्या डोळ्यात मी

      एकच तो प्रश्न पाहते,

इतक्या साऱ्या वेदना असूनही

      कैसी ही सुखी दाखविते l

का कोण जाणे आतासे

         अबोल व्हावे वाटते

अंतरीच्या सुरां संगे

.        एक व्हावे वाटते l

By Mohini C. Halarnkar