घर

By Dhiraj Phadke

हास्याच्या गुलालात,

सुख-दुःखाच्या सानिध्यात,

मानवाला आश्रय देतं,

असं ते 'घर'

भावाची दादागिरी,

बहीण माहेरघरी,

आई-वडील करारी,

असती कोठे ?

अंगणात वृंदावन,

पलीकडे ती विहीर,

स्वतंत्र देवघर,

असते कोठे ?

नारळ-सुपारी,

आंबा परसदारी,,

फणस वेशीवर

असतो कोठे ?

स्वयंपाकाची ती चूल,

तेवतसे सालोसाल,

पाहुण्यांची वर्दळ,

असते कोठे ?

गाईचं वासरू,

कुत्र्याचं पिल्लू,

पोपट विठू विठू,

असतो कोठे ?

गाव असो वा शहर,

सासर अथवा माहेर,

एक स्वरूप-आकार,

असतो कोठे ?

वैरभाव नसे जेथे,

विषमता मान्य नसे,

लक्ष्मी ही तेथेच,

नांदतस।

By Dhiraj Phadke