माणूसपण

By Omkar Mohile

आटून गेलंय बघ सगळं

काहीदेखील राहिलं नाही

बघता बघता बदललं सगळं

जरादेखील कळलं नाही

नात्यांमध्ये ओल नाही

चार आपुलकीचे बोल नाही

गहिरेपण वरवरचंच

पण डोह तितका खोल नाही

त्याच्याभोवती झाडांपेक्षा

माणसांचीच गर्दी फार

पण माणसांच्या सावल्यांमध्ये

निर्व्याज प्रेम उरलं नाही

घर उरलं फक्त रिकामं

दारात भले दहा चपला

उद्यासाठी जगता जगता

हरवून गेला आज आपला

आपल्यापेक्षा तुपलेपणाच

इतका मोठा झालाय आज

की माणसांमधला माणूसच

कधी मेला कळलं नाही

आटून गेलीत आसवं आता

किनाराही सुकतो लवकर

स्वच्छंदी त्या लाटांचाही

बहुदा आता आटला वावर

भावनांचं खारं पाणी

इतक्यात किनारी शिवलं नाही

आणि कोरड्याश्या वाळूत

साधं पाऊलसुद्धा सुटलं नाही

रुक्षपणाच्या वाळवंटात

माणूसकीची सावली पाहिजे

आणि देवाचरणी फुलापेक्षा

हीच आशा वाहिली पाहिजे

आटलेलं परत भरत नाही

असं अजूनतरी ऐकलं नाही

आणि देवानेच “मी आशा सोडली”

असं अजूनतरी म्हटलं नाही

आटून गेलंय बघ सगळं

काहीसुद्धा राहिलं नाही

असं म्हणावं लागणार नाही

कारण अजून सगळं संपलं नाही

By Omkar Mohile