नूपूर

By Ameya Bal

मी एकट बसलो आहे

खुर्चीत रेलूनी शांत

बाहेर पागोळ्यांचे

ऐकतो गीत निवांत

सळसळत्या पडद्यातून

अवखळ वारा वाहे

हलकेच विजेची धार

अंधार दूर करू पाहे

कालाने उघडे केले

गतस्मृतींचे साठव

शून्यात गुंतूनी राहते

जुन्या पळांचे आठव

तो तुझा पैंजण नाद

मोहूनी घरात भरतो

अन् त्याच्यामागे वेळ

कापरासारखा सरतो

बोलणे तुझे लाडिक

घायाळ मनास करते

तो लाजरा गुलाबी चेहरा

रोमांच तनूत भरते

तुझा निसटता स्पर्श

मखमली झरा निर्मळ

ती अधरांवरची साय

शृंगार अमृत केवळ

शय्येवरती आपण

तृप्तीत रात्र निजलेली

तृप्तीचा पिऊनी प्याला

ती वेळ भारलेली

हे असे भारलेपण

क्वचितच नशिबी येते

अंधार ओसरल्यावर

तुजसोबत निघूनी जाते

स्वर्गलोकीची अप्सरा

तू शापित मानव झालीस

अन् माझे विश्व अपूर्ण

ठेवून परतून गेलीस

मन्मनात साठवल्या त्या

आपुल्या लाघववेळा

कितीदा दिल्या उधळून

कितीदा केल्या गोळा

तुझे नाव कुणास ठावूक

तू कोण कुणाची लेक

झंकार पैंजणांचा

तुज " नुपूर" म्हणणे एक

मी एकट असलो तरीही

अगदीच एकटा नाही

जखमांची सोबत आणि

वेदनेची होते शाई

By Ameya Bal